351722 sayılı hikaye (Çok sıkılıyorum tüm zaman dilimlerimden...)

Öyle bir değiştim ki şimdi, etrafımdaki herşey artık iğreti geliyor. Sanki bir sabah uyanmışım da birden on beş kilo almışım gibi, neyim var neyim yok sıkıyor, boğuyor. Yeniler de içime hiç sinmiyor. Kabullenemiyorum, ısınamıyorum, sevemiyorum. Eşyadan değil insandan bahsediyorum. Çok garip bir yalnızlık bu. Herkes boğuyor, herkes sıkıyor. İnsanlardan değil kendimden bahsediyorum. Kendime ait hiçbir şeyi artık sevmiyor, kabullenemiyorum. Öyle bir değiştim ki, geçmişimden getirdiğim hiçbir şey geçmişimdeki gibi değil artık.

Yeniler ise... ah yeniler apayrı bir terane, o konuya girmek dahi istemiyorum. Sen buna çok ifrit oluyorsun biliyorum. Kızıyorsun bana böyle şeyler söylediğimde. Kimseden üstün görmemeli insan kendini diyorsun. Görmüyorum, üstün görmüyorum. Ama parçalar uymuyor. Boğuyorlar beni. Nefes aldırmıyorlar. Anlatamıyorum kendimi. Saçma gördüğüm muhabbetlerine seyirci kalmama bile izin vermiyorlar, bana da rol biçip dahil ediyorlar. Mecbur oynuyorum. Ama daha sonra onlardan da kendimden de nefret ediyorum. Olmadığım biri gibi davranmamı istiyorlar. Olduğum kişinin yanında rahat edemiyorlar. Bahsettiğim şeyleri anlamıyorlar. Bahsettikleri şeyleri anlamıyorum. Katlanamıyorum. Ne geçmişime ne şimdime. Geleceğimden korkuyorum. Bir sen varmışsın gibi hissediyorum. Bir sen anlıyormuşsun gibi. Bir seninle konuşabiliyorum. Bir sana saçmalayabiliyorum. Bir sana hayal kurabiliyor ve bir sana anlatabiliyorum. Bir sen dinliyorsun. Ve en kötüsü seni de ürküttüğümü biliyorum. Sana çok yabancı olduğumu görüyor ve bana ayak uydurmaya çalışıyorsun.

Ama ben seni de istemiyorum. Bir turist gibi geziyorsun kafamda, bir turist gibi inceliyorsun beni. Kal desem kalmazsın, gitmeye gelmiş bir turist...zaman tutuyorsun, planlar yapıyorsun, şu saatte, şurada, şu kadar diye...Koyveremiyorsun. Ve sen koyversen bile ben seni asla içselleştiremeyeceğimi biliyorum.

Herşey iğreti, herşey yabancı, herşey bir rolden ibaret, herşey geçici bir süreliğine, herşey varmış gibi, herşey sahte. Parçalar uymuyor. Parçalar eşleşmiyor. Öyle bir değiştim ki, ne geçmişime, ne şimdime, ne geleceğime sığamıyorum.
Korkudan da öte, korkudan da daha dehşet verici;
Çok sıkılıyorum tüm zaman dilimlerimden.