Hiç gördüğün tüm şeyleri son kez görüyormuşsun gibi bir hisse kapıldın mı? Yaşadığın bina, ağaçlar, o yol, kapı...hepsini son kez gördüğünü hayal ettin mi? Aldığın o oksijen, duyduğun koku, teninde hissettiğin o soğuk...tüm bunları bir daha hissetmeyeceğini düşündün mü? Anneni babanı son kez gördüğünü, kardeşlerini...Her şeyin sonu gelmiş gibi, her şey bitmiş gibi, ya da sen artık tükenmişsin gibi.
Bu akşam tam bunu hissettim. O gökyüzünü bir daha görmeyeceğim galiba dedim. Bu binayı son görüşüm öyle bir duygu kapladı içimi. Sebepsiz. Ya da alsında sebepli, çünkü yaşanabilecek her şeyi yaşadım. Öyle hissediyorum. Her gün bir birinin aynı. Aslında hepsi farklı görünen o geçmiş olayların ben de hissettirdiği hep aynı. "Gitmeliyim! Buradan gitmem lazım!"Sonuç hep aynı.Yaşanabilecek her şey yaşandı. Yaşanması gereken hiçbir şey de yaşanmayacak artık. Nasıl ki geçmişte yaşayamadın, gelecekte de yaşayamayacaksın. Şu an yaşadığın son an.
Gitmeliyim!
Okumak bile kötü geldi. Bazen edebi cümleler yazıyorum o konuda evet; ama tam anlamıyla hissettiğimi söyleyemem. Bir yazında demiştin ya hayat hikayemi anlatınca herkesinki gibi olmadığını görüyorum anlatacak bir hayatım var diye. Buralarda böyle bir yazı var mı? Merak ediyorum varsa onu okumayı çok isterim.
YanıtlaSilAslında tüm blog o yazılardan oluşuyor. Nasıl bir ruh hastası olduğum anlaşılmıyor mu :) Farklı olan hikayem değil aslında, sadece benim topluma ayak uyduramamı biraz süslemem. Hep toplumun beklentilerini yaşıyormuş gibi görünüp en sonunda dayanamayıp bir noktada çok saçma yerlere sapmam. Mezun olduktan 4 yıl içinde üç kere "ederim ben bu işe deyip" çekip gitmem. Elde etmek için kimsenin yardımını almadan çalışıp çabalayıp, elde edince bırakmam. Toplumun dayattığını değil, durmadan benim için doğru olanı aramam ve onu deneme yanılma yöntemiyle aramam. Misal, çocukluk hayalime kavuşup (amerikada yaşamak) benim bu hayalim çok saçmaymış, ben bunu da beğenmedim deyip onu da bırakmak. Hayallerimin beni hayal kırıklığına uğratması galiba tüm olay.
SilAnladım... Anlamaya çalıştım daha doğrusu:) Bence ona ruh hastası demiyoruz biz ya. Toplum değerlerine yani toplumun kendi kafasına kendi menfaatine göre koyduğu değerlere uymayan çünkü bunların tamamen kişisel hesaplardan çıkarlardan kaynaklı olduğunu bilen insan diyoruz. Ben de öyle hissettiğim zamanlarım olduğunu çok net hatırlıyorum; şimdi iyiyim ama. Yani çatışmayı bırakınca rahatladım:) Umarım bir gün yakın gelecekte bir gün, yanılmayacağın bir deneme yaparsın...Son deneme:)
Sil