Çok yorgunum; o kadar da uykusuz. Bıraksınlar beni uyuyayım şöyle bir ay, anca o zaman kendime gelebilirim. Bir şey yaptığımdan değil ama yorgunum işte. Hem bugün ayrı bir yorgunum. Az önce üzülmeye çalıştım, üzülemedim bile. Önce kafamda birşey iddia ettim, sonra kendime onun tüm olumsuzluklarını sıraladım. Yok üzülemedim, snirlenmedim bile. İçimdeki tepki "neyse ne ya ben uyumak istiyorum"dan öteye geçmedi. Kendimi bile dinlemiyorum artık.
Ama yapacak çok iş var. Odamı temizlemem lazım. Herşeyin yeri karıştı. Elime o an ne gelirse, en yakın kimsenin fark etmeyeceği yer nereyse oraya atıyorum. İç çamaşırları kitaplıkta, kitaplar yatağın altında, asılması gerekenler üstüste tepilmiş durumda. Montumu bulamadım geçen, çekmeceden çıktı. Herşey birbirine girdi. Düzeltmem lazım. Ama şu an çok yorgunum. Bunu yazarken de yoruldum misal, yazacaklarım vardı halbuki ama yazmıyorum.
Gene mi Oblomov uyandı?
Gidip yattın mı bilmiyorum yattıysan da uyanınca görürsün artık. Bana Oblomov'u yeniden okutacaksın:) Oblomovluk bazen iyidir...
YanıtlaSilDediğin gibi bazen iyidir, ama korkuyorum benim bir ömür Oblomovlukla geçecek gibi :))
SilAynı ben :D
YanıtlaSil