Adın ne?

Sosyalleşme konusunda sorunları olan bir insan olaraktan bu konuda seviye atladım. Acaba sosyopat seviyesine erişmiş miyimdir? Önceden yeni tanıştığım insanlarla muhabbet etmekte çok zorlanırdım. Bu özelliğimi hep korudum, hala koruyorum. Sonra yeni tanıştığım insanların adlarını sürekli unutmaya başladım. Şimdi ise tüm bunların üstüne yeni bir olayım çıktı, insanlara adlarını hiç sormuyorum bile. Yeni tanışıyorsun, adın ne diyorlar, söylüyorum ve muhabbet orada bitiyor. Sonradan o kişinin adını kullanmam gerektiğinde hiç sormadığımı fark ediyorum. O kadar mı ilgisiz olur bir insan çevresine, bu kadar mı kayıtsız oldum yaşadığım çevreye.

Zaten bir hayal aleminde yaşıyorum. Ben ve memnuniyetsizliklerim birlikte takılıyoruz. Müşkülpesentliğim uyarıyor bak orada saçma sapan, işe yaramaz birşey var, beyin hemen kontrolü alıyor; yok say, yok say! Bazen de hayalperestliğim devreye giriyor, oraya buraya bir kaç hayal parçası atıveriyor.

Aslında sorulara cevap veren de ben değilim, hep otomatik pilot.Kontrolü tamamen ona devretmişim, bilincim kontrolü geri ele alamıyor. Otomatik pilota daha soru sormasını öğretemedim. Öğretirsem "sizin adınız?" sorusunu sorabilirim artık insanlara.
Zaten nasılsın dediklerinde de iyi, naber dediklerinde de iyi, naptın dediklerinde de iyi, yemeğe gidek, iyi... Ooo gün içinde ünlem ve bir kaç kelimeyle yaşıyorum.
Ama tabi ben o sırada beynim de pragraf pragraf  tasvir yapıyorum. (pragraf nedir ya, dursun burada ibreti alem olsun diye, töbe tanrım! )
Peh.
Geçen kafamla konuştum, o da şikayetçi bu durumdan.
"Ben sen hayal kurasın diye mi buradayım? Beni dışlıyorsun" diyor. "Beni hep ikinci plana atıyorsun. Boşa harcanıyorum burada, yeteneklerim hiçe sayılıyor. Beni haketmiyorsun." Çok şikayetçi çok.
Böyle giderse kafam da beni terk edecek yakında.
Kafa gitme kal burada!