Bıktım

Neden uğraşıyorum ki sanki. Nasılsa iznim yok, nasılsa lanetliyim. Ne zaman tamam şimdi oldu diyorum, hemen arkasından başka şeyler bozuluyor; ne zaman başım dik yürümeye başlıyorum, insanların arasında saçma şekilde tökezleyip düşüyorum. Azıcık hızlanayım hep ben gülünç duruma düşüyorum. Birazcık birilerine güvenmeye başlayayım hemen işler sarpa sarıyor... Bu böyle devam ediyor. Neden azıcık başım dik yürümeme izin yok, neden hep ben o kadar insanın içinde düşen oluyorum, Azıcık bile hakkım yok mu şımarmaya, mutlu olmaya, bir an sadece bir an sağımı solumu kollamadan yaşamaya... Yok de mi? Peki madem ben köşeme çekilip başım önünde kendi kendime susmaya devam edeyim. Şımarmak da başkalarına hakmış, tamam anladım , lanet gelsin o zaman. Ben düştüm siz de gülebilirsiniz, gülünç olmak benim hakkım, hakkımı vereyim! Gül dünya gül!