Yok onlar

Sakin, yok onlar aslında. Görmezsen yoklar, cevap verme. Bırak onlar kendi dünyalarında takılsın. Sen oraya ait değilsin. Sakince geri dön. Ağacın içindeki kuru dalı görmezsen o ağaç yeşildir. Ağacın etrafındaki binaları görmezsen orası ormandır. Görüş alanına giren her şeyi görmene gerek yok. Sen neyi görürsen o var, sen görmezsen yoklar.

Sınırlarını kaybediyorsun. Fazla yaklaşıyorlar, izin veriyorsun, aralarına sızıyorsun, içine işlemeye başlıyorlar. Ve en kötüsü seni bozuyorlar, algılarını değiştiriyorlar. Farkında değil misin, yıllarca temelini atığın ve şimdi ise yeni yeni yükselmeye başlamış o dünyayı, sadece bize ait o harikalar diyarını yaralıyor, zarar veriyorlar. Senin yükseltmek için üst üste eklediğin her hayale karşı fazlasıyla hayal parçalıyorlar. Seni parçalıyor. Nasıl oluyor da sen hala sana bu kadar yaklaşmalarına izin verebiliyorsun? Hala çok zayıfsın, seni aralarına çekmelerine izin veriyorsun. Beyaz tavşanın arkasından koşuyorsun ama arada bir durup da onların arkadan gelen 'gitme' seslerine kendini kaptırıp da duraksıyorsun. Beyaz tavşanla arandaki farkın açılmasına sebep oluyorlar. Onlara her kulak astığında, onlara her cevap verdiğinde, onları her gördüğünde, duyduğunda,konuştuğunda... arayı açıyorsun. Hala çok zayıfsın. Onlar yıkıyorlar, parçalıyorlar, kırıyorlar, kollarından tutup hızını kesiyorlar, önüne geçip tüm çirkinlikleriyle güzelliklere engel oluyorlar.

Görme, duyma, yok onlar. İzin verme. Gerçek burada ve sen buradayken kimse sana zarar veremez. Sen ne görürsen o var, hayalini kurduğun her şey burada, hiçbir şey eksik değil burada, sadece senin onu fazlalıklarından arındırman gerekiyor. 

Bazen bazı insanlara gereğinden fazla yakınlaştığımda, bazı şeylere gereğinden fazla kendimi kaptırdığımda bu sesi duyuyorum kafamda. Bazen dinliyorum bazen dinlemiyorum. Çok yol aldım, kurdum o dünyayı ben kafamda artık. Sadece o tavşan deliğine adımımı atmam lazım. Korkuyorum ama az kaldı.