Hiç korku!

Üzerimdeki bu toz toprak, tüm bu çamurlar, hepsi benim. Sıkı tutun, bu sefer ki hepsinden daha fazla canını yakacak. Tüm bunların tüm sorumlusu benim. Tanrım ne yaptım? Elime yüzüme bulaşmış tüm bu kir pas hep benim. Benim suçum. Tanrım, bu seferki hepsinden beter olacak. Ama bu sefer korkmuyorum, halbuki bu sefer korkulması gerekenler her zamankinden daha fazla, hiç olmadığı kadar çok. Ama hiç umut yok, hiç korku yok!

Kaç gece durmadan dua ettim, üstelik kimsenin beni duyup duymadığı bile belli değil. Ama ettim. Artık indir o kalkmış ellerini. Ve sıkı tutun bu fırtına hepsinden büyük. Bu seferki acılar katlanılır gibi olmayacak. Bu seferki felaketi atlatamayacaksın. Bu sefer kimseler yanımda durmayacak. Canım yanacak, aman yarabbi ne acı! Ama korkmuyorum. Kalbim o kadar dolu ki, oradakileri açıklayabileceğim kelimeler yok. Umut terk etti artık. Umudun olmadığı yerde korkuya da yer yok. Acı var ama korkum yok.

Şimdi her şeyi biliyorum, biliyorum da ne olmuş yani? Her şeyi öğrendim artık, ne oldu? Hiç! Geleceğim tebeşirle yazılmış bir kara tahtaya. Siliniyor, bozuluyor. Zaman geçti, yazılar okunmuyor, her şey birbirine karışmış. Her taraf toz duman. Tanrım, korkmuyorum. Her şeyi biliyorum, ne olmuş yani? Kusuruma bakmayın, hayat dediğiniz tüm bu saçmalıkta hiç bir ihtişam göremiyorum. Daha fazlası için ayakta kalmaya çalışmayacağım.

Tüm lafım kendime.

Sıkı tutun! Her zamankinden fazla canın yanacak.

Bu sefer ki atlatamayacağın kadar büyük olacak.

Atlatamayacağım!