Dönüştüğümüz şeyden korktuğunu biliyorum. Yolculuğunun son dönemecine gelmiştin, öyle sanıyordun, yolculuğunu tamamladığını sanıyordun ki, tökezlemenle kendini yerde buldun, düştün ama kalkacaksın, gidilecek daha çok yol var. Biliyorum kimse seni bilmesin istiyorsun, kaybolmak istiyorsun bir daha bulunmamak üzere. Ama ben sana hala inanıyorum, sen bu derece mahvolamayacak, bu kadar düşemeyecek kadar kadar iyisin, kimse anlamasa da ben biliyorum, sen kötü değilsin ki. Sen hiçbir şey yapmadın ki, ben sana hala güveniyorum. Yılların üzerindeki baskısını da biliyorum ama sen daha yolun sonuna gelmedin ki.
Tek istediğin bu biliyorum ve tek sahip olduğun olarak söylüyorum;
"Korkma, ben varım!"
Korkuyorum, çünkü asla evimize varamayacağız biliyorum. Çünkü sen yaptığım onca şeyden sonra bana hala güveniyorsun. Kendim bile artık kendimi tanıyamazken, sen bana inanıyorsun. Binlerce kez yanlış yaptım, mahvettim, batırdım. Kendi gözlerim bile gördüğüne inanmak istemezken sen hala bana inanıyorsun, ve işte tam olarak bu yüzden asla oraya varamayacağız. Görüntüler,manzaralar, evler, şehirler, her şey değişiyor, ve ben artık nereyi ya da neyi aradığımı dahi bilmiyorum.
Dönüştüğümüz değil, dönüştüğüm şeyden korkuyorum. Dediğin gibi tek istediğim o ve "korkuyorum, sen yoksun!"
Ben varım, ve kendime soruyorum;
Güzel hayaller kuruyorsun diye, güzel şeyler yaşayabileceğini de nereden çıkardın?
Gerçekten çok güzel hayaller kuruyorsun diye, onların gerçek olabileceğine de nereden inandın?
Um ki bu kadarı yeter olsun....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder