Hafıza kaybında seçicilik

Son zamanlarda bir dersane tartışmasıdır aldı başını gitti. Kapatılır, kapatılmaz, o kısmına hiç girmeyeceğim, sonuçta ağzına edilen her türlü biz zavallı vatandaşlar olacağız. Nasıl edilmiş ne farkeder, sonuç malum olduktan sonra. 

Bildiğim kadarıyla çevremde dersaneye gitmemiş bir kişi bile yok. Ha kimimiz bir yıl, kimimiz üç beş... Ama sonuçta o malum son sene, sınava gireceğimiz son sene hepimiz dersane yollarını tuttuk. Ve ben eminim hepimiz dersane tartışmasının ayyuka çıktığı şu günlerde, dersane günlerimizi bir bir hatırladık. Ve tabii ben de o günlerime geri döndüm. 

Ama çok garip birşey farkettim. O döneme ait hatıralarımda sadece üç unsur var ;okul, dersane, otobüs...ve bu hatıraların en büyük kısmını toplu taşımada geçirdiğim vakit kaplıyor. Ve gerçekten abartmıyorum eve ait, aileme ait o dönemden hiç bir hatıra yok. Sanki bir yıl boyunca eve uğramamışım gibi. Yüzdeye vurmam gerekirse hatıralarımı, yüzde altmış otobüs, yüzde on dokuz okul, yüzde yirmi dersane ve yüzde bir ev. Ve o yüzde bir ne biliyor musunuz? Başvuru zamanı geldiğinde nüfus cüzdanımı kaybedip, evde deliler gibi nüfus cüzdanı aradığım bir an. Başka hiç birşey yok. Hayır, eve hiç uğramayıp dersanede çalışan bir insan değildim. Bir kere bile etüd almamıştım, ve sadece haftasonu ve hafta içi bir gün dersane vardı ve ben dersler biter bitmez eve giderdim. Otobüse binerdim, çok hüzünlü müzikler dinlerdim, eve gelince durakta inerdim. Gerisi yok, yemin ediyorum eve ait, okul dersane otobüs üçgeni dışında kalan hiçbirşeye dair hatıram yok, onlara dair hiçbirşeyi hatırlamıyorum. Bu nasıl mümkün olur? Sosyal hayat yoktu, tamam da, evde napıyordum acaba? Dizi izliyor muydum? Test çözmediğimi hatırlıyorum, testleri okulda çözüyordum, ama evde ne yaptığım hakkında en ufak bir fikrim yok. Çok garip. 

Yeni farkettim ben bunu. Annem ne yapıyordu, babam ne yapıyordu, kardeşim, ablam...Ablamın bir erkek arkadaşı var mıydı, odamın şekli nasıldı, yatak neredeydi, genelde kahvaltıda ne yiyordum, eve kimler gelip gidiyordu en çok, bilgisayar oynuyor muydum, ya da, ya televizyon dahi izleyip izlemediğimi hatırlamıyorum. Hiçbirşey hatırlamamam için oturup zmanımın çoğunu duvara bakarak geçirmem lazım ama onu yapmış olsam, büyük ihtimal annem hastaneye götürürdü beni, kızım delirdi diye. Ayrıca evin duvarları ne renkti onu dahi hatırlamıyorum, duvarlara baksam hatırlardım. Öyle de birşey olmadığına göre, Allah'ım çıldıracağım, hiçbir şey hatırlamıyorum. Ama otobüstekileri şimdi, yıllar sonra yolda görsem tanırım. Otobüste tanıştığım arkadaşlarım olmuştu, yıllardır görmediğim akrabalarla kavuşmuştum, annemin ilkokul arkadaşlarıyla tanışmıştım hepsini en ufak detayına hatırlıyorum. Ama peki ev?

Iki gecedir o kayıp hatıralara ulaşmaya çalışıyorum, çıldırmak üzereyim. Çok garip, gerçekten çok garip. Anneme babama sorsam, ben dün akşam ne yediğimi hatırlamıyorum derler, ablama kardeşime sorsam dalga geçerler...harbi ben ne yapıyordum ki o zamanlar?