Birşeyler çok yanlış...

Soğuk hava. Soğumuş yani artık. Bir insan yağmur sesine neden uyanır? Nefret ediyorum soğuktan, kıştan, sonbahardan. Yazı da sevmiyorum gerçi. İlkbaharı az biraz belki. Ama yoo, yok yani, onu da sevmiyorum. Dünyaya ait olup da sevilecek ne var ki, sevebildiğim ne var ki? Ya da altı üstü mevsim işte, bu kadar anlam yüklemek niye?

Neden ben bu saatte hala uyanığım? Yıllarca süpürge sesine bile kayıtsız kalmayı başarırken, şimdi sessizliğin sesi bile uyumama nasıl oluyor da engel oluyor? Bir şeyler çok yanlış. Bir şeyler gerçekten çok yanlış. 

Sussa keşke. Yağmasa artık. Uyku güzel şey halbuki, uyumak varken bu aptal sesi dinlemek niye? Uyku güzel şey, neden hep uyumuyoruz? O alemde yaşamayı tercih ederdim. Gerçi o zaman ondan da nefret ederdim; tüm zamirlerin işaret ettiği kişilerden nefret ettiğim gibi, benden, ondan, onlardan... şu aptal kuştan, bu duvarlardan, bu kağıttan, kalemden, evrenden... Bana dokunan her şeyden, benim olan... ben istemediğim halde benim olan... ben istediğim halde benim olmayan...

Bu dünyaya ait olan herşeyden...

Acaba insanlar benim göremediğim neyi görüp de bu kadar şevkle bağlılar hayata? Benim tadamadığım neyi tadıyorlar acaba? Ya da benden başka bu kadar beklentisiz bir insan yok mu şu dünyada? Neyin beklentisindeniz acaba? Ne olmasını hayal ediyorsunuz?

Bakma bu soruları sorduğuma. Bilmek istemiyorum. Bu dünyanın cevapları da zerre kadar ilgimi çekmiyor.

Ona ait olan herşey gibi!

Ama...Yani aslında...

Aslında, gerçekten merak ettiğim tek şey var, öğrenmek istediğim. Belki de bunu öğrendiğimde kabulleneceğim herşeye ve kendime rağmen dünyayı, ama cevap alamıyorum işte;

Allah'ım bana verdiğin bu hayatla ne yapmam gerekiyor? 

Uyuyamıyorum ama aslında bunun yağmurla, soğukla hatta hiç bir hava durumuyla alakası yok, ya da mevsimlerle, ya da seslerle. Uyuyamıyorum çünkü uyursam yarın olacak. Olmasın yarın. Zaman dursun, dursun ki o vakit gelip çatmasın. Dursun kimsenin ve hiçbirşeyin olmadığı şu anda. Kalsın böyle herşey. Istemiyorum yarın olsun. Yarın olduğunda bu belirsizliği kaldırmamı bekleyen yüzler belirecek karşımda, kendime ait olduğunu sandığım o yüz de dahil. Inatla bir seçim yapmamı isteyen yüzler. Bu belirsizliğin içinden çıkıp, ileri doğru bir adım, bekledikleri işte. Ama ben kıpırdamak dahi istemiyorum ki...

Çünkü ben, bana verilmiş bu hayatla ne yapmam gerektiğini bilmiyorum!

Düşünüyorum, gerçekten düşünüyorum, durmadan, sürekli...

Sabah olduğunda neden uyunmam gerekiyor?

Hangi şartlar altında anlaştık ve ne karşılığında bana bu hayat verildi hatırlamıyorum da, ama

İade etmem mümkün mü acaba?

Çünkü Allah'ım, gerçekten, bana verdiklerinle ne yapmam gerektiğini bir türlü çözemiyorum. 

Bu hayatla, benim diye adlandırdığım bu hayatla, ne yapmam gerekiyor hiç bilmiyorum.