Ne kadar uğraşsam da olmaz ki, olamaz ki! Ne kadar istesem de yapamam ki! Çok uzun süre, tek bir hayali kurmanın bedeli belki de. Didinsem uğraşsam da hep başladığım noktadayım. Gene aynı hayal kırıklıkları, gene aynı düzenin içine sürüklenmeler, ya mutsuzluk ya da asalaklık arasında seçim yapmak zorunda kalmalar... Evlat olma kontenjanı belki de tek sahip olduğum şey benim.
Ama yıllardır süre gelen düzeni ben düzeltemem, denedim ama kazanabileceğim bir savaş değil ki bu.
Ne olabiliyorum, ne oldurabiliyorum...
Ne kazanabiliyorum ne kaybedebiliyorum...
Ne istiyorum.... işte ben asıl onu bilmiyorum.
Dedim ya kaybedilmiş bir savaşı uzaktan bile anlarım.
Ve anladım...
Ben bu oyunu bozamam ki....
Benden bu kadar.
Zaten yorgunluğunu gidermek için değil de, sadece düş görmek için uyuyan bir insanın bir şeyi, herhangi bir şeyi başarması nasıl mümkün olabilir ki...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder