Özgürlükten kaçmanın asil bir yolunu arıyorum...

"...benim zihnimin ise hapsolduğunu, ağlayan, kendi kendini kötüleyen aciz bir sahtekar haline geldiğini hissetmek. Kendimi; cüretkar ve cesur insani inancımı nasıl haklı çıkarayım? Benim dünyam dağılıyor, parçalarına ayrılıyor, merkez hiçbir şeyi bir arada tutamıyor. Birleştirici bir güç yok. Yalnızca çıplak korku, kendini koruma dürtüsü.

Gidecek hiçbir yer yok-gülünç bir ahmak gibi annemin eteklerine sarılıp hüngür hüngür ağlayacağım evime gidemem...Korkuyorum. Sert değilim ama içim boş. Gözlerimin ardında uyuşuk, kötürüm bir oyuk, bir cehennem çukuru, taklitçi bir hiçlik varmış gibi hissediyorum. Asla düşünmedim, asla yazmadım, asla acı çekmedim. Sorumluluklarımdan kaçmak, bir sefil gibi sürünerek ana rahmine dönmek için kendimi öldürmek istiyorum. Kim olduğumu, nereye gittiğimi bilmiyorum- ve bu iğrenç soruların yanıtlarını bulması gereken de yine benim. Özgürlükten kaçmanın asil bir yolunu arıyorum, zayıf düştüm, yorgunum, sağlıklı, kurak bir zihin ve irada gerektiren o güçlü, yapıcı insani inanca isyan ediyorum.
....
Yarım kalmış işlerle dolup taşan bir çöp yığınıyım ben.
...
Hayatımın geri kalanını nasıl haklı gösterecek, nasıl makul kılacağım ben?
...
Hastalıklı bir korku: Çok fazla isyan ediyor...Bir babaya ihtiyacım var. Bir anneye ihtiyacım var. Omzunda ağlayacak benden daha yaşlı, daha bilge birine ihtiyacım var. Tanrıyla konuşuyorum ama gökyüzü bomboş."

Slyvia Plath