Çok merak ediyorum, blogumu takip eden, benim bilmediğim bir tanıdığım var mı? Ya da bir şekilde mail adresimi bilen blog'a ulaşabiliyor mu? Ben buraya ulaşmasını istemediğim beni tanıyanlardan kimse yok diye rahat rahat yazıyorum. Ama korkuyorum da bir yandan. Acaba diyorum? Yazacak o kadar çok şeyim var ki. Ama korkumdan yazamıyorum. Ya diyorum, hasbel kader biri dek gelirse, günlüğümü bulmuşlar da okumuşlar gibi hissederim diyorum. İş yerinden biri bulsa, yazıp da yayınlayamadığım şeyleri okusa, düşünmek dahi istemiyorum. Lanet gelsin, bu duruma bir çözüm bulmam lazım benim. Tamamen gizli kalarak nasıl yazabilirim ki? Anlatmazsam çatlayacağım çünkü.Ne güzel hayat, uzun zaman sonra ilk defa garip bir şeyler hissediyorsun, ama kimseye anlatamıyorsun, memnu ya... Gerçekten kimseye anlatamıyorsun. Kağıda bile yazamıyorsun, korkuyorsun evdekiler okur, bloga yazamıyorsun, korkuyorsun biri dek gelir bulur. Bu ne saçma bir hayat böyle. Lanet gelsin cidden, kurduğum cümlelerin basitliğine bak. Benim bunu semboller arkasına saklayıp da yazmam lazım gelirdi, bunlar benim kuracağım cümleler değil ki. Ne bileyim yemeğe benzettiğim bir metafor ile durumu anlatabilirdim, kimseler de anlamazdı ama ben anlatır rahatlardım. Bunlar benim cümlelerim mi? Millet böyle durumlarda şair olur, aman yarabbi, ben bir emo dahi olamadım. Nasıl çözeceğiz bu durumu ha petito, nasıl? Bu yazı da burada utanç kaynağı olarak duruversin bari...