niye bu cümleleri kullandın evladım?

Ben hiç hayal kurmadım, hep dua ettim. Tabi o zamanlar pek ayırdında değildim sanırım tutunamadığımın. Bilseydim başka türlü ederdim dualarımı. Ama öyle uzun süredir yalnızdım ki...Aklıma ne gelmişse yazmıştım. Aklı olan kimse de okumadı onları. Dilime ne gelmişse söylemiştim. Onları da duyan olmadı galiba. Hem sevmeyi de bilmiyorum ki ben zaten, çünkü kimse beni sevmedi öğrenemedim sevmeyi. Tamam tamam haksızlık etmeyeyim. Kabul, beni mümkün olan en iyi şekilde sevdiniz, ben ancak bu kadar sevilebilirdim. Beni yapabilecekleri en iyi şekilde sevdiler. Beni sevmenin başka türlüsü mümkün değildi. Kızmıyorum tamam. Hem ben biraz çok geç kaldım. Binlerce kelimeyi bir araya getirmeye çalışıyorum. Oradan buradan duyduğum cümleleri kendime uyarlıyorum. Anlamlarını kendimce yuvarlıyorum. Kahretsin gene kafiye kullanmaya başladım. Kafiye kullanmaya başladığım zamanlarda kendimden çok korkuyorum. Deliliğimin sadece son hecelere sıkışıp kalacağını sanıyorum. Orada sıkışıp kalacak, ve ben deliliğin faydalarından dahi yararlanamayacağım çok korkuyorum. Deliliğim bile hecelere sıkışıp kalacak, ve ben gene yalnız kalacağım. Böyle ardı ardına konuşarak size yetişmeye çalışıyorum. Belki yakalarım. Çok geç kaldım. Yaşayamadıklarımı sayıklarsam belki böyle sizlere yetişirim.  Bir sürü cümleyi bir araya getirip cümlelerden hayal kurmaya çalışıyorum. Cümleler de benim değil, kimin olduğunun ayırdına siz varın. Ben sadece anlamlarını kendime yuvarlıyorum. Kendimi de oradan oraya yuvarlıyorum.
Demiş miydim ben hiç hayal kurmadım diye. Yalan söylemişim o zaman. Ben sadece hayal kurdum, ve hep dua ettim o hayaller gerçek olmasın  diye. Gerçek olmasın ki, ben başka hayaller kurayım. Mutlu olup da hayal kuran bir insan gördünüz mü siz. Hayaller mutluluk fakirlerinin işidir. Hayaller size diyorum, olmamı istediğiniz adam olmayacağım, olmamı istediğiniz kişi olamayacağım. Hayaller beceriksizlerin işidir. Hayaller albayım, hayaller hiçbir anlama gelmiyor.
Ölüm ne zaman sahneye çıkacak?
Sıkıldım ben biraz sanki. Şimdi çekip gitmiyorum ama biraz çok sıkıldım. Hayır canım hayattan değil. Lanet olsun içimdeki yaşam sevgisine. Yaşamayı gerçekten çok seviyorum sadece beceremiyorum. Dans etmek gibi. İzlerken ne kadar eğlenceli diyorsun. Kalkıp yapmaya çalışıyorsun maymuna dönüyorsun. Yaşamak dans etmek gibi, siz yaşayın ben izlerim, dans etmeyi beceremiyorum. Sadece doğru bir adım için, bütün dengeni kaybediyor, düşüyorsun. Düştüysen kalk bir daha dene diyorlar. Kafanın içinde herkes birşeyler söylüyor.
Söylüyor da, kafanın içinde fısıldayan şeytanların niyetlerinin iyi olabileceği hiç aklına geldi mi? Hiç aklına geldi mi? Hiç onları dinlemeyi düşündün mü? Yani madem ki ben iyiydim, hani dinlemiyordum ya onları, yani madem ki ben iyiydim beni neden cezalandırdılar. Hiç aklına geldi mi niyeti iyi olanların sadece kafandaki şeytanlar olduğu. Şimdi şeytan diyor ki git... ya hadi neyse gene şeytana uymayalım.
Ama bence ben artık bana da uymayayım.
Ben artık yatıp uyuyayım...
Bu arada cidden o ne zaman sahneye çıkacak?
O çıksa da uyansak. Çünkü şimdi bir köşeye çekilmiş kendi ölümümü izliyorum. Sanki onu da beceremiyorum. Sen şimdiye kadar neyi becerebildin ki evladım? Hadi ama bu kadar haksızlık da yeter, bana yaptığın. Neleri becermedim ki? Misal hayal kurmayı becerdim. Bol bol hayallerim var benim. Çok güzel hayallerim var, al sana geleceğe dair bir hayal, ihtiyacın olunca kullanırsın.  Bu da güzel günlere dair bir hayal, sakla onu da zamanı gelince kullanırsın. Arada da dua et. Benim için. Çünkü beni arayan belalar varmış. Bulurlar mı dersin? Köşemde kendi ölümümü izlemekle meşguldum. Bu bela da nereden çıktı şimdi. Şimdi o köşeden çıkıp yaşama dönmem, çabalamam, def etmem lazım. Al bu hayalleri sen de, ben kaçarken cebimde ağırlık yapmasınlar, ağırlık yapıp da kaçışımı yavaşlatmasınlar. Tüm hayallerimi çöpe mi atayım? Yo, dostum yo, o kadar da değil. Neyse ben kaçıyorum. Koşuyorum da, neden bu yarışlara kalktın evladım? Senin hayatın ölen bir rüya değildi ki, sen kendini nelere bulaştırdın evladım? Sen karanlıkta mı büyütüldün, canavarlar mı besledi seni de biri gelsin seni kurtarsın diye bekleyip durdun?
Neden bu yarışlara kalktın evladım?
Ettin ikimizin de hayatına. Ölen rüyalarımın en sonuncusu da ben oldum.
Ben artık ardımdan...
Ben hiç hayal kurmadım yalan söyledim.
Ben sadece yaşamayı beceremedim, gece gündüz uyuyup rüyalara sığındım. Ama hep olmayacak düşler görüyorum.
Bu da mı aleyhime kanıt?