Biz

Ben biz zamirine alışık değilim. Biz bütünleştirici bir kelime, o amaçla kullanılıyormuş galiba. Halbuki bana karşı hep farklı anlamlarda kullanıldığını düşündüm. Biz, sen değil! Biz vardık, sen yoktun! Biz gittik, sen var mıydın? Ben, sadece ben, sen ve o oldum, gerçi belki siz de olmuşumdur. Bu sebeple biri biz dediğinde onun karşılığı ben de her zaman siz oluyor asla bize dönüşmüyor.

-Biz yaptık ya!
-Hmm, siz yaptınız ama ben de vardım.
-Tamam işte onu diyorum biz yaptık işte.
-Haa tamam doğru siz yaptınız ve ben de vardım.
-Bizden ne anlıyorsun sen acaba?

Benim kafamdaki biz kümesinde ben yok. Bize zarar verecek bir şeye izin vermem dendiğinde aklımda hemen niye böyle bir şey dendi ben size, size zarar verecek bir şeye sebep olmam ki! oluşunca fark ettim. Biz'de ben yok! Halbuki biz'den kastın sana ve bana zarar verecek bir şeye izin vermem olabilir miydi; sen ve ben.

Yok olamazdı. Çünkü biz'de ben yokum. Size karşı ben. Siz ve ben belki. Siz mi beni kabul etmiyorsunuz yoksa ben mi size uyum sağlayamıyorum da biz olmuyoruz bilmiyorum ama biz yok işte benim için. Ben sizin içinizdeki iyiyi görmüyorum ki, ben sizden hep kötüyü bekliyorum, en kötüyü. Sizden beklentim hep bu yönde, sizden bana gelecek bir iyi olamaz, nasıl biz olalım böyle. Beni böylesine kollayan insanların bile gizli  ve kötü niyetli motivasyonlarını komple teorileri ile keşfetmeye çalışıyorsam, O insan bile biz dediğinde ben kendimi dışarı çekip, siz diye algılıyorsam bu saatten sonra biz kelimesinin ben'de karşılık bulması imkansız bence.

Hepinize karşı bir ben işte, saçma sapan yüklerim ile...